Στηρίξτε μας

Υπόσχεση ζωής σ' έναν σκύλο που βρέθηκε σκελετωμένος στην Αριδαία Πέλλας και τελικά κατέληξε!

3 Σεπ 2011 16:03 | Καταγγελίες
Υπόσχεση ζωής σ' έναν σκύλο που βρέθηκε σκελετωμένος στην Αριδαία Πέλλας και τελικά κατέληξε!

Της Χριστίνας Βασδόκα* 

Βράδυ Παρασκευής. Και είμαστε έτοιμοι για έξοδο. Η παρέα περιμένει. Στην διαδρομή από Άψαλο για Αριδαία, καλή διάθεση, ανέμελες συζητήσεις, καμία έγνοια. Ώσπου μέσα στο σκοτάδι, στην άκρη του δρόμου, το βλέπουμε. Ένας σκύλος, κυνηγόσκυλο. Ή μήπως, ένας πρώην σκύλος; Αυτό που αντικρίσαμε ήταν ένας σκελετός, μία μάζα κόκαλα, ένα φάντασμα. Φρένα, αλάρμ και όπισθεν. Σιγά – σιγά έξω, γλυκομιλητά, καλοπιάσματα.

Όχι, δεν πλησιάζεται. Είναι φοβισμένο, τρομαγμένο, απογοητευμένο. Η ματιά του άδεια, δεν έχει θέληση για ζωή. Παραιτήθηκε από τον αγώνα. Σέρνεται στα τέσσερά του πόδια. Του βάζω λίγη τροφή απ’ αυτή που πάντα έχω στο πορτ παγκαζ για παν ενδεχόμενο. Του βάζω και νεράκι μέσα στο μπολάκι, απαραίτητο κι αυτό αντικείμενο μαζί με την ρεζέρβα του αυτοκινήτου μου. Οι κινήσεις είναι προσεκτικές, αργές, να μην τρομάξει. Αυτό φαίνεται να παρακολουθεί δίχως ενδιαφέρον.

Δεν μπορεί ίσως να πιστέψει ότι αυτό που πέφτει κάτω στο χώμα είναι τροφή. Κάτι απαραίτητο για να συνεχίσει η ζωή. Αργά μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και προχωράμε λίγο παρακάτω. Το παρακολουθούμε να πλησιάζει την τροφή που το περιμένει. Κάνουμε αναστροφή και περνάμε ξανά από δίπλα του. Ναι, τρώει, ευτυχώς! Ελπίζω να μην του έβαλα πολύ, δεν κάνει να φάει απότομα μετά από τόσο καιρό ασιτίας. Τρώει σιγά-σιγά, χωρίς όρεξη θαρρείς, απλά και μόνο σπρωγμένο από το ένστικτο της επιβίωσης.

Η παρέα περιμένει, η υπόσχεση δίνεται: αύριο πρωί θα έρθω ξανά εδώ στο ίδιο σημείο, θα σε ψάξω να σε βρω, με κάποιο τρόπο θα σε πιάσω και θα ξεκινήσει για σένα μια καινούρια ζωή. Πρώτα στο γιατρό, μετά λίγο λίγο φαγητό να πάρεις ζωή και δύναμη και μετά….μετά θα δούμε. Ίσως μια καλή οικογένεια που θα σε προσέχει.

Την άλλη μέρα παίρνω φρέσκο νεράκι, μία κονσέρβα, λουράκια και ξεκινάω. Βρίσκω το σημείο που την προηγούμενη ημέρα το έχω ταΐσει. Το μπολάκι έχει μέσα ακόμη λίγο νερό. Το αδειάζω, βάζω το φρέσκο. Ρίχνω και τροφή. Ευελπιστώ να την βρει ξανά εάν είναι κάπου εδώ γύρω και ξεκουράζεται σε κάποια σκιά. Η αναζήτηση συνεχίζεται. Κινούμαι με το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου, με τα αλαρμ ανοιχτά και τα μάτια ορθάνοιχτα για τυχόν κινήσεις. Που και που σταματάω. Ψάχνω μέσα στις συστάδες των δέντρων.

Ίσως είναι ξαπλωμένο κάπου. Μα πού να πρωτοψάξεις; Υπάρχουν τόσα μέρη που θα μπορούσε να είναι. Φτάνω στο φανάρι της Ξιφιανής και γυρίζω προς τα πίσω. Από την μια αισθάνομαι απογοήτευση που δεν το βρήκα, από την άλλη έχω την ελπίδα, ότι ίσως κάπου έφτασε, ίσως το τάισε και κάποιος άλλος. Ευτυχώς τουλάχιστον δεν το είδα κάπου νεκρό στην άκρη του δρόμου. Είχα κι αυτό το άσχημο προαίσθημα από το πρωί. Σταματάω μια τελευταία φορά σε μια συστάδα από λεύκες. Όχι, ούτε εδώ είναι. Θα ξανάρθω, θα σε ξαναψάξω, θα βγάλω και ανακοίνωση στο ίντερνετ, στα μπλογκς, εάν κάποιος σε δει, να με ειδοποιήσει αμέσως. Δεν παραιτούμαστε.

Και φεύγω. Και τότε η άκρη του ματιού μου βλέπει κάτι. Κάτι να κείτεται εκεί, μέσα στα χόρτα. Η καρδιά μου βούλιαξε, οι ελπίδες χαθήκαν, οι υποσχέσεις σκορπίσανε. Τα όνειρα για μια καινούρια ζωή διαλύθηκαν. Και το άσχημο προαίσθημα του πρωινού, βγήκε αληθινό.

Η ζωή σε εγκατέλειψε! Πέθανες μόνο, εγκαταλελειμμένο, απορημένο ίσως. Απορία γιατί τελικά βρέθηκες εδώ - ποιος ξέρει από πού να ήρθες - γιατί αυτός που σε είχε σε εγκατέλειψε, γιατί άρχισες να αδυνατίζεις, γιατί οι δυνάμεις σου σε εγκατέλειπαν. Και γιατί εγώ, ήρθα τόσο αργά.

Οι τύψεις άρχισαν να με κατακλύζουν. Μήπως έπρεπε να σου έδινα ακόμα πιο λίγο φαγητό; Μήπως άθελά μου σου έκανα κακό; Μήπως δεν έπρεπε να σ’ άφηνα χθες – αλλά και τι να έκανα; Μήπως έπρεπε να έβγαινα πιο νωρίς να σε ψάξω; Τόσες τύψεις, εγώ, που μέχρι χθες δεν ήξερα καν ότι υπάρχεις. Αυτός άραγε που σε άφησε, δεν έχει καμία τύψη; Ήσουν μόνο ένα εργαλείο; Όμως κάποιος για να αισθάνεται τύψεις, θα πρέπει να έχει και συνείδηση.

Έσκυψα από πάνω σου, τα μάτια σου το ίδιο κενά, σε χάιδεψα, σε έκλαψα, σου ζήτησα συγγνώμη εκ μέρους του πρώην ανάξιου και απάνθρωπου «αφεντικού» σου, σου ευχήθηκα καλό ταξίδι. Εκεί που πας δεν υπάρχει ούτε πόνος, ούτε πείνα, ούτε κακό.

Και σου έδωσα μια τελευταία υπόσχεση. Μια υπόσχεση ζωής: Την ιστορία σου αυτή θα την διαβάσουν πολλοί άνθρωποι, με την ελπίδα κάποιοι να ευαισθητοποιηθούν, να δουν τα ζώα που τριγυρνάνε από δω κι από κει, έρμαια της μοίρας τους, με περισσότερη συμπόνια. Και ίσως όταν πάνε να πετάξουν στα σκουπίδια το ξεροκόμματο, να το σκεφτούν καλύτερα και να το κρατήσουν, για να το πετάξουν σε ένα ζώο που λιμοκτονεί και ικετεύει για ζωή.

Τουλάχιστον, θέλω να πιστεύω, ότι αυτή την υπόσχεση, την κράτησα.

*Η Χριστίνα Βασδόκα είναι πρόεδρος του Φιλοζωικού Συλλόγου Αριδαίας Πέλλας «Η Ελπίδα».

Διαβάστε επίσης:

Πτώματα ζώων, μπάζα και σκουπίδια «στολίζουν» την Αριδαία Πέλλας

Δήμος Αλμωπίας: «Σηκώνει τα χέρια ψηλά» γιατί άλλοι δουλεύουν για να σώσουν τ’ αδέσποτα

Τι κάνει ο Δήμος Αλμωπίας για την εξόντωση των ζώων με φόλες;

Πέλλα: Ακτινολόγος - γιατρός σκότωσε τον σκύλο της γειτόνισσας του

Συνελήφθη ο γιατρός που εκτέλεσε τον σκύλο στην Αλμωπία Πέλλας

Ο αντιδήμαρχος Αριδαίας υιοθέτησε τ’ αδέσποτα που μάζεψε!

Πέλλα: Χτυπούσε ανηλεώς το μόλις δύο μηνών κουτάβι

Tagged: , , , , , , , , , ,

Βοηθήστε μας να συνεχίσουμε να σας ενημερώνουμε για όσα συμβαίνουν στα ζώα στην Ελλάδα ενισχύοντας το www.zoosos.gr

4 Σχόλια

  1. Μαργαριτα

    Με συγκινησε πολυ το κειμενο σου και μακαρι ολοι να ειμασταν τοσο ευαισθητοι οσο εσυ κ εγω.Βρηκα κι εγω ενα κυνηγοσκυλο κι αυτο σκελετομενο,να κυκλοφορει μεσα στην Εγνατια μεσα σε ενα τουνελ απο κοζανη προς θεσσαλονικη.Ευτυχως το αγορι μου μπορεσε να σταματησει και το πηραμε μαζι μας.Το εχουμε ηδη 5 μερες και ευτυχως τρωει λιγο λιγο και νομιζω οτι θα τα καταφερει.Τον ονομασα μαλιστα Λακη λογω του αντιστοιχου αγγλικου LUCKY.Ελπιζω να μην αλλαξεις και να συνεχισεις να βοηθας τα ζωα και να εμπνεεις τους γυρω σου,οπως προσπαθω να κανω κι εγω.Κι ισως καποια μερα γινουμε περισσοτεροι και βοηθηθουν περισσοτερα τετραποδα αγγελουδια.

  2. elisabeth

    όσες φορές κι αν ακούσω ή διαβάσω τέτοιες ιστορίες το χέρι μου θα τρέμει και δάκρυα θα με πιάσουν, γιατί ότι και να κάνουμε όλοι όσοι ενδιαφερόμαστε ποτέ δεν είναι αρκετό για να σωθούν όλα, λυπάμαι, τίποτε άλλο

  3. Ηλεκτρα

    Γραφω και σβηνω...τι να πω...ειλικρινα δεν ξερω..
    καποιες στιγμες τα λογια ειναι τοσο λιγα..
    τωρα ηρθε η ωρα να ξεκουραστεις φιλαρακο....αρκετα βασανιστηκες..αρκετα..

  4. amalia

    με συγκινησες πραγματικα ..αλλα μυαλο ο Ελληνας δεν αλλαζει.
    Ξερεις ποιο ειναι το 8εμα...Πως 8α συγκινη8ει αυτος που ειναι φιλοζωος, αυτος που δεν αγαπαει τα ζωα,δε 8α συγκινη8ει με καμια ιστορια.
    Παντως να εισαι καλα που προσπα8ησες και 8α προσπα8εις

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Μοιραστείτε

και βοηθήστε κι εσείς!

error: Απαγορεύεται η αντιγραφή περιεχομένου.