Τρία αδέσποτα σκυλιά εντοπίστηκαν νεκρά στις 18 Σεπτεμβρίου στην οδό Γ. Μπούσιου στην πόλη των Γρεβενών. Τη φωτογραφία του ενός νεκρού σκυλιού δημοσίευσε κάτοικος της περιοχής στο facebook και στην ομάδα «greveniotis.gr».
Το ένα από τα δολοφονημένα σκυλιά...
Δυστυχώς στα σχόλια κάποιοι παρουσιάζουν τα σκυλιά ως υπαίτια για τα δεινά της πόλης. Παραλείπουν όσα κάνουν ή δεν κάνουν οι άνθρωποι στα ζώα και όσα δεν κάνει ο Δήμος Γρεβενών για την ορθή διαχείριση τους. Πάντα τα ζώα είναι μόνο θύματα και πληρώνουν με τη ζωή τους ή υφίστανται τις συνέπειες από τις επιλογές των ανθρώπων. Άραγε έγινε καταγγελία για τη δολοφονία των ζώων; Εστάλησαν δείγματα για τοξικολογικές εξετάσεις; Ασχολήθηκαν οι αρχές;
«Δεν μπορούν να μιλήσουν. Μπορούμε όμως να μιλήσουμε εμείς.»
Για το έγκλημα η Βασιλική Καρανάσιου επισήμανε τα εξής με ανάρτηση της στο facebook: «Δύο σκυλιά. Δύο ανυπεράσπιστες ζωές. Δύο ακόμη θύματα μιας πράξης που δεν χωράει ούτε δικαιολογία ούτε «ελαφρυντικά».
Άλλη μια φορά στην πόλη μας, δύο σκυλιά βρέθηκαν αντιμέτωπα με τον θάνατο από φόλα.
Και πίσω από αυτή τη λέξη «φόλα» κάποιοι ίσως βλέπουν απλώς ένα ακόμη περιστατικό.
Όμως δεν είναι ένα ακόμη περιστατικό.
Είναι πόνος.
Είναι αγωνία.
Είναι τρόμος.
Είναι ένα ζώο που δεν καταλαβαίνει γιατί ξαφνικά το σώμα του καταρρέει.
Είναι ένα πλάσμα που εμπιστεύτηκε τον άνθρωπο και βρέθηκε να πληρώνει με τη ζωή του την ασυνειδησία κάποιου.
Ας σταματήσουμε να ωραιοποιούμε την πραγματικότητα.
Η φόλα είναι δηλητηρίαση. Είναι μια πράξη που μπορεί να προκαλέσει βασανιστικό θάνατο.
Και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία του τύπου «ενοχλούσαν», «ήταν αδέσποτα», «κάποιος έπρεπε να κάνει κάτι» ή «έτσι γίνεται εδώ και χρόνια».
Όχι.
Δεν “γίνεται”. Δεν “έτσι είναι”. Δεν είναι φυσιολογικό.
Είναι απαράδεκτο.
Όποιος έχει πρόβλημα με αδέσποτα ζώα έχει τη δυνατότητα να απευθυνθεί στις αρμόδιες υπηρεσίες. Υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες, υπάρχουν φορείς, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να βοηθήσουν.
Το να πετάξεις δηλητήριο δεν είναι λύση.
Και το πιο τρομακτικό είναι πως η φόλα δεν κάνει διακρίσεις.
Μπορεί να τη φάει ένα άλλο σκυλί.
Μπορεί να τη φάει μια γάτα.
Μπορεί να τη βρει ένα ζώο που περνάει τυχαία από το σημείο.
Μπορεί να κινδυνεύσει ακόμη και ένα παιδί.
Ποιος άνθρωπος μπορεί να κοιμάται ήσυχος γνωρίζοντας ότι άφησε δηλητήριο σε έναν δρόμο, σε μια γειτονιά, σε έναν χώρο όπου κυκλοφορούν άνθρωποι και ζώα;
Και εδώ υπάρχει και μια ακόμη ευθύνη.
Η ευθύνη όλων μας.
Γιατί όταν τέτοια περιστατικά επαναλαμβάνονται και εμείς απλώς λέμε «κρίμα» και συνεχίζουμε τη ζωή μας, η σιωπή μας γίνεται ανοχή.
Δεν χρειάζεται να είμαστε όλοι φιλόζωοι.
Χρειάζεται όμως να είμαστε άνθρωποι.
Να έχουμε στοιχειώδη ενσυναίσθηση. Να καταλαβαίνουμε ότι ένα ζώο αισθάνεται πόνο, φόβο και αγωνία. Να καταλαβαίνουμε ότι το γεγονός πως δεν μπορεί να μιλήσει δεν σημαίνει ότι δεν υποφέρει.
Τα δύο σκυλιά στη πόλη μας δεν μπορούν να ζητήσουν δικαιοσύνη.
Δεν μπορούν να δείξουν ποιος τους έκανε κακό.
Δεν μπορούν να μιλήσουν.
Μπορούμε όμως να μιλήσουμε εμείς.
Και πρέπει να μιλήσουμε δυνατά.
Να μην αφήσουμε τέτοια περιστατικά να περάσουν απαρατήρητα. Να ενημερώνονται οι αρμόδιες αρχές. Να συλλέγονται στοιχεία. Να καταγγέλλονται περιστατικά δηλητηρίασης. Και, κυρίως, να μην παίρνει κανείς τον νόμο στα χέρια του.
Γιατί απέναντι στην ασυνειδησία δεν πρέπει να απαντάμε με άλλη ασυνειδησία.
Πρέπει να απαντάμε με ευθύνη, καταγγελία και δικαιοσύνη.
Ας αναρωτηθούμε όλοι τι κοινωνία θέλουμε.
Μια κοινωνία όπου ένα ζώο μπορεί να δηλητηριαστεί στον δρόμο και όλοι απλώς θα προσπεράσουν;
Ή μια κοινωνία όπου τέτοιες πράξεις καταδικάζονται, καταγγέλλονται και δεν αντιμετωπίζονται ως κάτι «συνηθισμένο»;
Γιατί κάθε ζωή που χάνεται από φόλα δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι μια ζωή που κάποιος αποφάσισε να αφαιρέσει.
Σήμερα είναι δύο σκυλιά.
Αύριο μπορεί να είναι ένα ζώο κάποιου συμπολίτη μας. Ένα ζώο που κάποιος αγαπά σαν μέλος της οικογένειάς του. Ή ακόμη χειρότερα, ένα παιδί που θα βρει κάτι πεταμένο στον δρόμο και θα το αγγίξει.
ΩΣ ΕΔΩ.
Η φόλα δεν είναι «λύση».
Η φόλα δεν είναι «τιμωρία».
Η φόλα δεν είναι «καθαριότητα».
Η φόλα είναι δηλητήριο και αποτελεί κίνδυνο για ολόκληρη την κοινωνία.
Τα Γρεβενά αξίζουν κάτι καλύτερο.
Και τα ζώα αξίζουν κάτι πολύ απλό:
Να ζουν χωρίς να φοβούνται τον άνθρωπο!».