Απομάκρυναν και στείρωσαν 16 γάτες που ζούσαν στο ξερονήσι Πολύαιγος έναντι της Κιμώλου (βίντεο)

Σε ασφαλή περιοχή στην Κίμωλο ζουν πια οι γάτες τις οποίες κτηνοτρόφος είχε μεταφέρει στo νησάκι Πολύαιγος (έναντι Κιμώλου) εκεί όπου ζούσε για πολλά χρόνια και ο ίδιος μέχρι πρόσφατα (πέθανε τον περασμένο Ιούνιο) μαζί με τη σύζυγο του και το κοπάδι τους.

Για τις συγκεκριμένες γάτες ακόμα και τουρίστες έκαναν έκκληση καθώς γνώριζαν ότι το μικρό νησάκι είναι πια ακατοίκητο αλλά ευτυχώς ο γιος του κτηνοτρόφου – αφού τα ζώα ουσιαστικά ανήκαν στον πατέρα του – είχε φροντίσει να ζητήσει και εκείνος βοήθεια για τις γάτες, τις οποίες όμως δεν ανέλαβε. Βοήθησε όμως στην απομάκρυνση τους.

Η επιχείρηση σωτηρίας στήθηκε στις 26 Ιουλίου. Τα ζώα πιάστηκαν από τον Αλέξη Μαντζώρο εθελοντή διασώστη της ομάδας «Alma Libre» και τελικά στειρώθηκαν από τον κτηνίατρο Δημήτρη Τράκα, ο οποίος τα χειρούργησε δωρεάν και αφού η M.K.O. «Greek Animal Rescue» κάλυψε τα κόστη των επεμβάσεων. Στη συνέχεια τα 15 ζώα αφέθηκαν να ζουν αδέσποτα σε ασφαλές μέρος σε γατοποικία του νησιού και το ένα μεταφέρθηκε για περαιτέρω νοσηλεία στην Αθήνα.

Ο κ. Μαντζώρος εξηγεί με ανάρτηση του στο facebook στις 29 Ιουλίου πως οργανώθηκε η επιχείρηση διάσωσης και ότι ο Δήμος Κιμώλου κάλυψε τα έξοδα των εθελοντών. Συγκεκριμένα επισήμανε τα εξής:

«Περί Πολυαίγου ΙΙ: H σωτηρία

Σε συνέχεια προηγούμενης σχετικής ανάρτησης (https://www.facebook.com/photo/?fbid=725284623244628&set=a.104856465287450) σχετικά με την περίπτωση ενός έρημου νησιού όπου ο μοναδικός κάτοικος πέθανε πριν λίγο καιρό, και κτηνοτρόφος όντας είχε αρκετά ζώα υπό την επίβλεψή του που ξαφνικά έμειναν χωρίς αυτήν. Ανάμεσα σε αυτά ήταν κι αρκετές γάτες, οι οποίες βέβαια δεν μπορούσαν να επιβιώσουν μόνες τους στο συγκεκριμένο ξερονήσι όπου δεν υπήρχε μία σταθερή πηγή τροφής και νερού - ήταν ζώα απόλυτα εξαρτώμενα από τον άνθρωπο. Έπρεπε λοιπόν να απομακρυνθούν από εκεί έστω κι αν η εναλλακτική ήταν να επανενταχθούν σε ξένο -σε σχέση με αυτό που ήξεραν- περιβάλλον.

Σε αυτές τις περιπτώσεις παρατηρείται το φαινόμενο όλοι να έχουν άποψη για το τι θα έπρεπε να γίνει και πώς θα έπρεπε να σωθούν τα ζώα, αλλά όλα αυτά από μακριά κι από ασφάλεια, πίσω από μία οθόνη κινητού στην άνεση μίας ξαπλώστρας ή καναπέ σε κάποια δροσερή παραλία ή κλιματιζόμενο σαλόνι αντίστοιχα. Κι εννοείται χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα για την πραγματική κατάσταση και ειδικές συνθήκες που επικρατούν. Στην πράξη όμως όπως έχει διαπιστωθεί ξανά και ξανά, από όλους αυτούς εκείνοι που θα έβγαιναν μπροστά και θα έκαναν όντως κάτι για να βοηθήσουν τα ζώα θα ήταν είτε κανένας είτε θα μετριούνταν στα δάχτυλα. Αυτό συνέβη κι αυτή τη φορά, αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Δυστυχώς οι κτηνίατροι της περιοχής - σε γειτονικά νησιά, αφού η ίδια η Κίμωλος δεν έχει κτηνιατρείο - δεν θέλησαν / μπόρεσαν να βοηθήσουν την κατάσταση παρόλο που επρόκειτο για εξόχως ειδική και επείγουσα περίσταση. Ήταν κι η εποχή δύσκολη όπου η πελατεία για νησιωτικό κτηνιατρείο έχει εκτοξευτεί με αποτέλεσμα τα περιθώριά τους να είναι ανύπαρκτα. Όμως έπρεπε να βρεθεί λύση, τα ζώα κινδύνευαν.

Κατ' όπιν σχετικής επικοινωνίας με τον δήμαρχο του νησιού κ. Κωνσταντίνο Βεντούρη, καταφέραμε να βρούμε λύση παρά τις παραπάνω δυσκολίες. Αρχικά δεν είναι καθόλου προφανές ότι μπορώ/ούμε να πάμε όπου θέλουμε ό,τι ώρα να 'ναι. Έπρεπε να συντονιστούμε μεταξύ μας ώστε να βρούμε μέρες όπου να μπορούμε όλοι, κι οι εθελοντές κι ο/η κτηνίατρος και να εξυπηρετούν και τα δρομολόγια των πλοίων. Για του λόγου το αληθές, η επιχείρηση προγραμματίστηκε και δυστυχώς αναβλήθηκε για διαφορετικούς λόγους ανωτέρας βίας δυο φορές. Έτσι φτάσαμε στην 25η Ιουλίου όπου δυστυχώς λόγω της κίνησης στον Κηφισό έχασα το πρωινό πλοίο για Κίμωλο. Περίμενα στο λιμάνι 5 ώρες μέσα στον καύσωνα προκειμένου να πάρω ένα άλλο για Μήλο από όπου θα έπαιρνα μετά μικρότερο φέρι για Κίμωλο. Δυστυχώς λόγω απαγορευτικού αυτό δεν κατέστη δυνατό κι έτσι έπρεπε να μείνω το βράδυ στην Μήλο, όπου όμως λόγω τοπικού πανηγυριού και σεζόν γενικότερα δεν υπήρχε ούτε ένα κατάλυμα διαθέσιμο. Έτσι χρειάστηκε να θυμηθώ τα προσκοπικά κόλπα και να κατασκηνώσω και κοιμηθώ κάτω από ένα αρμυρίκι 😛 Τελικά την επόμενη μέρα κατάφερα να πάω στην Κίμωλο με το Artemis ένα μικρό αλλά κλειστού τύπου φέρι κι έτσι μπήκαμε στην τελική ευθεία. Φορτώσαμε σε μία μικρή επιβατική βάρκα τον εξοπλισμό μας και κατά τις 09:30 μεταβήκαμε στην Πολύαιγο, παρόλο που ο καιρός ήταν πολύ κακός σε σημείο η βάρκα να χοροπηδάει πάνω στα κύματα σαν καρυδότσουφλο...

Η Πολύαιγος τώρα δεν είναι βραχονησίδα και κακώς δημιουργήθηκε αυτή η εντύπωση. Για να έχει ένα σημείο αναφοράς κάποιος που δεν ξέρει, συμπεριλαμβάνω μία πολύ αναλυτική φωτογραφία όπου δίπλα στην Πολύαιγο υπάρχει μία νησίδα επίσης ακατοίκητη αλλά με ανθρώπινες κατασκευές πάνω της και δίπλα της μία βραχονησίδα. Η διαφορά των μεγεθών είναι εμφανής. Πρόκειται λοιπόν για ένα νησί το οποίο υπό συνθήκες καύσωνα απλά δεν περπατιέται. Ωστόσο οι γάτες έπρεπε να φύγουν από εκεί. Για καλή μας τύχη, οι γάτες ήταν συγκεντρωμένες σε ένα σημείο όπου από μικρές ήξεραν ότι βρίσκουν φαγητό και νερό οπότε δεν θα είχαμε να ανησυχούμε ούτε για άλλα σημεία, ούτε για περιφερόμενες γάτες που ίσως να μην τις βρίσκαμε εκέινη την συγκεκριμένη ώρα που θα πηγαίναμε. Ευτυχώς το μεταφορικό κομμάτι δεν ήταν πρόβλημα καθώς υπήρχε στο νησί ένα μικροσκοπικό τρακτέρ που μπορούσε να κινηθεί στον ένα και μοναδικό (κατσικό)δρόμο κι έτσι μπορέσαμε να πάμε τα υλικά παγίδευσης μέχρι την στάνη όπου βρίσκονταν οι γάτες, μία απόσταση περίπου 1+1 χιλιόμετρα. Χωρίς αυτό, θα έπρεπε να κάνουμε με τα πόδια τη διαδρομή πάνω κάτω με τις γάτες και τον εξοπλισμό στα χέρια τουλάχιστον 4-5 φορές...

Εκεί με συνοπτικές διαδικασίες ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε κλουβιά με δεματικά κι υποσέντονα για να πιάνουμε τις γάτες που ευτυχώς γενικά δεν μας δυσκόλεψαν εκτός από μία πιο υποψιασμένη που όμως πιάστηκε κι αυτή με απόχη. Λόγω του ακραίου καύσωνα, τα κλουβιά δεν σκεπάστηκαν όπως συνήθως, διότι θα γίνονταν φούρνοι. Συνολικά πιάσαμε 16 γάτες, όσες δηλαδή περιμέναν ότι θα ήταν και παρόλο που υποτίθεται αυτές οι 16 γάτες ήταν όλες όσες ήταν εκεί, για απόλυτη εξασφάλιση άφησα πίσω δυο οπλισμένες παγίδες σε σημεία με σκιά, ώστε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να έχουν ξεμείνει πίσω κάποια ή κάποιες περιφερόμενες γάτες που ίσως να μην ήταν εκεί εκείνη τη στιγμή. Οι παγίδες όμως την επόμενη μέρα με νέο δρομολόγιο ελέγχθηκαν και βρέθηκαν άδειες και το φαγητό να είναι περικυκλωμένο από μηρμύγκια. Οπότε είμαστε ήσυχοι ότι όλες οι γάτες έχουν απεγκλωβιστεί από την Πολύαιγο.

Στη συνέχεια οι γάτες φορτώθηκαν στην καρότσα του τρακτέρ, μεταφέρθηκαν μέχρι την προβλήτα και από εκεί επιβιβάστηκαν στην βάρκα μας που θα μας πέρναγε απέναντι. Στην Κίμωλο πια τις πήγαμε στον κατάλληλο χώρο που μας παρείχε ο δήμος (καθαρός και με νερό, ηλεκτρικό και τουαλέτα) ώστε να γίνουν τα χειρουργεία. Οι γάτες εξετάστηκαν για όλα τα απαραίτητα κι ευτυχώς δεν είχαν θέματα υγείας εκτός από μία με έλκος στο μάτι που όμως δέχτηκε κατάλληλη φροντίδα κι αντιβίωση, καθώς και μία ακόμα με πρόβλημα ισορροπίας στα πίσω άκρα. Αυτή η τελευταία δεν έμεινε πίσω αλλά αντίθετα την φέραμε Αθήνα για κατάλληλη επίβλεψη και θεραπεία κι επειδή ήταν καλόβολη (όπως οι περισσότερες) θα γίνει προσπάθεια εύρεσης υιοθεσίας. Έμειναν στα κλουβιά τους με φρέσκα υποσέντονα για μία μέρα, ταΐστηκαν μία φορά με νόστιμο ζουμερό πατέ κι έπειτα επανεντάχθηκαν σε ασφαλή χώρο χωρίς αυτοκίνητα σε υπάρχουσα ελεγχόμενη αποικία όπου υπάρχει και ανθρώπινη παρουσία και μόνιμη παροχή φαγητού και νερού.

Έτσι λοιπόν η περιπέτειά τους έφτασε στο τέλος της μετά κόπων και βασάνων, αλλά το τέλος αυτό ήταν happy end κι έτσι όλοι οι κόποι και τα βάσανα δεν μας απασχολούν.

Ευχαριστίες:

Στον κτηνίατρο Δημήτρη Τράκα που άφησε το κτηνιατρείο (σε καλά χέρια είναι η αλήθεια, αλλά το άφησε) για να έρθει στο νησί και να αναλάβει το κλινικό μέρος της επιχείρησης.

Στο Greek Animal Rescue που κάλυψε το κόστος των χειρουργείων.

Στους κάτοικους του νησιού:

Στον δήμαρχο του νησιού κ. Κωνσταντίνο Βεντούρη που από την πρώτη στιγμή προσπάθησε να βρει λύση για το συγκεκριμένο πρόβλημα, η λύση του οποίου μόνο προφανης ή χωρίς εμπόδια δεν ήταν σε αντίθεση με ό,τι μπορεί να φαντάζονταν ο κάθε τυχάρπαστος που ήταν «έξω από το χορό». Ο δήμος κάλυψε το κόστος μετάβασης, διανομής και φαγητού για όσο είμασταν στο νησί και συντόνισε την όλη επιχείρηση βρίσκοντας λύσεις σε όλα τα προβλήματα που εμφανίστηκαν.

Στον Δημήτρη, υπάλληλο του δήμου Κιμώλου που ήρθε μαζί να βοηθήσει στην επιχείρηση

Στον κ. Νίκο, αδερφό του εκλιπόντος κ. Πέτρου που ήρθε μαζί μας για να οδηγήσει το τρακτέρ και βοηθήσει εν γένει με την επιχείρηση

Στον σεβάσμιο κ. Τάκη αρμόδιο πολιτικής προστασίας που ήταν μαζί μας στο χώρο που στήθηκε το κτηνιατρείο

Στον κ. Βαγγέλη, τον βαρκάρη που παρά τα μποφώρια που θα κρατούσαν τους περισσότερους στην ασφάλεια του λιμανιού, μας πέρασε απέναντι και πίσω σώους και αβλαβείς τέσσερεις φορές.

H επιχείρηση αφιερώνεται στη μνήμη του κύριου Πέτρου, πραγματικού ακρίτα της νησιωτικής Ελλάδας

https://www.facebook.com/afroditi.sardi/posts/pfbid0bcLk94xzUMw8LRxFZVWfgk7cVPTExw4zigZHG5SMFe82Y1RtVzvrLaP7Ejhjo6Jil» καταλήγει ο κ. Μαντζώρος.

Δυστυχώς σε πάρα πολλές περιπτώσεις και κτηνοτρόφων κληρονόμοι πωλούν τα εκτρεφόμενα ζώα αλλά συχνά αδιαφορούν για τα τσοπανόσκυλα - που έχουν χρησιμοποιηθεί ως φύλακες - ή και τις γάτες - που αρκετοί έχουν για να τους τρώνε φίδια και τρωκτικά - και έτσι και αυτά τα πλάσματα καταλήγουν αδέσποτα να υποφέρουν ακόμα περισσότερο…

Εδώ τουλάχιστον κάποιος νοιάστηκε και οι γάτες δεν πέθαναν από δίψα και ασιτία σε αυτό το ακατοίκητο ξερονήσι.

Η εκπομπή της ΕΡΤ για την Πολύαιγο το 2024