Τον Μπλάνκο κάποιος κυριολεκτικά τον πέταξε πριν από έναν μήνα πάνω από τον φράχτη μέσα στο καταφύγιο του Συλλόγου Ζωόφιλων Ημαθίας, που βρίσκεται δίπλα από το Δημοτικό Κυνοκομείο Βέροιας. Η Βάσω Τάκη, πρόεδρος του συλλόγου εξήγησε στο www.zoosos.gr ότι ο νεαρός σκύλος είναι τυφλός εκ γενετής καθώς έχει συγγενή ατροφία οπτικής θηλής του ματιού και δεν θεραπεύεται. Τον έχουν μεταφέρει σε προστατευμένο χώρο, γιατί τον δάγκωναν τα άλλα σκυλιά.
Μπορεί και κινείται άνετα στον χώρο που γνωρίζει, δεν έχει πρόβλημα να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, αλλά σαν σκυλί με ειδικές ανάγκες πρέπει να βρει το κατάλληλο σπίτι. Κατά σύσταση της κτηνιάτρου, θα τον βοηθούσε αν στο σπίτι υπάρχει και δεύτερο σκυλί, χωρίς αυτό να είναι προϋπόθεση.
Είναι ημίαιμο Λαμπραντόρ, αξιαγάπητος, γλυκύτατος, πανέξυπνος, χαρούμενος και φιλικός με όλους, ανθρώπους και ζώα. Είναι εμβολιασμένος και τσιπαρισμένος (αριθμός μικροτσίπ: 1000000000001298). Όποιος θα ήθελε να πάρει τον Μπλάνκο κοντά του μπορεί να καλέσει τη Βάσω Τάκη στα τηλέφωνα: 6932726576, 6945276733.
Η μικρή σκυλίτσα Δάφνη γεννήθηκε το Φεβρουάριο του 2011 μαζί με τα άλλα 7 αδελφάκια της σε ένα χωράφι στα Σπάτα. Τα 8 κουταβάκια ήταν εντελώς εκτεθειμένα στο κρύο, τη βροχή και το χιόνι. Ευτυχώς για τα 8 αδελφάκια και τη μαμά τους, τα ανακάλυψε μια κυρία και τα μετέφερε σε ένα ασφαλές περιβάλλον.
«O Logo είναι ένας σκύλος περίπου 3 ετών. Πρόκειται για ένα ζώο εξαιρετικά έξυπνο, πολύ προσαρμοστικό το οποίο λατρεύει τους ανθρώπους. Διασώθηκε από διάζωμα της Εθνικής οδού πριν από περίπου 2 χρόνια και μπήκε σε κλουβί πανσιόν με την ελπίδα πως θα βρει σύντομα μία καλή οικογένεια να τον υιοθετήσει λόγω του εξαιρετικού του χαρακτήρα.
«Το Μπριάμ, (έτσι βαφτίσαμε το γατάκι) είναι όνομα και πράγμα. Ξεκίνησε παράδοξα και ανάποδα τη ζωούλα του, μέσα στη μηχανή ενός αυτοκινήτου.
Αφού νιαούριζε σπαραξικάρδια όλο το βράδυ για να κάνει γνωστές τις συντεταγμένες του, ακολούθησε ο μαραθώνιος του απεγκλωβισμού και έκτοτε συνεχίζει να νιαουρίζει για την άδικη τη μοίρα του.
Έκανε μπανάκι, αποπαρασιτώθηκε μέσα - έξω, τρώει σαν να μην υπάρχει αύριο, για να ξεχάσει τον πόνο του και περιμένει στωικά πότε θα βρεθεί το σπίτι και η οικογένεια της ζωής του...