
Έκκληση για να εντοπιστεί ο σκύλος του που τον έχασε το καλοκαίρι του 2023 στον Νέο Κόσμο στην Αθήνα στη διασταύρωση των οδών Ρουμπέση και Δανίλη απευθύνει μέσω του www.zoosos.gr ο Ρένος.
Αν μπορείτε να βοηθήσετε
Το ζώο ήταν σύντροφος του επί 12 χρόνια και έχασε τα ίχνη του όταν λιποθύμησε καθώς ήταν χρήστης ουσιών και τώρα αναζητά να μάθει αν το ζώο ζει και αν είναι καλά. Ο άνδρας κατάφερε να κερδίσει πίσω τη ζωή του αλλά δεν γνωρίζει τι απέγινε το ζώο του και δεν μπορεί να θυμηθεί με βεβαιότητα αν κάποια φιλοζωική οργάνωση ανέλαβε τον σκύλο του, που στεκόταν δίπλα του, μέχρι να τον παραλάβει το ασθενοφόρο του Ε.Κ.Α.Β., το οποίο κάλεσαν περίοικοι, εκείνο το δραματικό καλοκαίρι.
Στις 17 Φεβρουαρίου ο Ρένος μέσω facebook επισήμανε τα εξής για όσα έζησε με τον σκύλο του που έκτοτε αναζητεί: «Ολα αυτά τα χρόνια που έτρεχα, πάλευα, έπεφτα, σηκωνόμουν, έκλαιγα, φώναζα, ούρλιαζα, με έχανα και με ξανά έβρισκα και συνεχώς μέσα στην λούπα ενός φαύλου κύκλου όπου γνώρισα, απέκτησα, παράτησα, κυνήγησα αλλά έχασα πολλά, πολλά κι άλλα τόσα. Πάρα πολλά.
Από υλικά αγαθά, χρήματα, μηχανές και σπίτια μέχρι ανθρώπους.
Ομολογώ όλα τα χω αφήσει εκεί πίσω και δεν με ενδιαφέρουν καν τα πώς και τα γιατί κι ειδικά τα υλικά αγαθά κι ότι άλλο.
Εκείνο όμως που με πόνεσε περισσότερο κι ακόμα το κουβαλάω είναι ότι έχασα το πλάσμα αυτό που έζησε δίπλα μου όλα τα παραπάνω.
Σε εποχές αφθονίας αλλά και στέρησης.
Σε εποχές που το ένα και το μοναδικό ευρώ μου το έκανα κονσέρβα για να φάει αντί για τυρόπιτα για μένα.
Σε εποχές που φρόντιζε τις πληγές των ποδιών μου γλύφοντας τες.
Που σε ατελείωτες κρύες νύχτες έξω φώλιαζε στην αγκαλιά μου.
Που ταξιδεύαμε παντού και γνωρίζαμε τα πάντα.
Επι 12 χρόνια ήταν ότι κοντινότερο είχε σταθεί δίπλα μου.
Ε λοιπόν το πλασματάκι αυτό είναι το μοναδικό που με έκανε στη θεραπεία μου να μην μπορώ να κρατήσω τα δάκρυα μου. Δάκρυα που δεν θυμάμαι ξανά να έχουν τρέξει έτσι από τα μάτια μου.
Ένα ξέσπασμα ανάμεσα σε ενοχές και τύψεις.
Ελεύθερη πτώση σε βαθιές πληγές και ορθάνοιχτα τραύματα.
Και δεν ηταν ότι το έχασα, ήταν ο τρόπος που έγινε. Ο γαμημενος αυτός τρόπος που μου πυροδοτούσε ότι ενοχικό είχα μέσα μου.
«Το παράτησα»
«Δεν το έχασα»
«Γιατί πήγα εκεί κι όχι αλλού»
«Αν δεν ήμουν τόσο ανίκανος δεν θα γινόταν»
«Αν ήμουν καλά κι όχι λιπόθυμος στο παγκάκι θα ήταν ακόμα μαζί μου»
«Αν δεν έμπαινα στο ασθενοφόρο θα το είχα»
Αν, αν, αν, αν…
Αυτά τα γαμημενα «αν» που σε διάφορες φάσεις της ζωής πληθαίνουν απότομα κι εσύ τα κυνηγάς να τα καλύψεις όλα. Κι όσο τα κυνηγάς τόσο δεν τα φτάνεις. Κι όσο δεν τα φτάνεις τόσο βυθίζεσαι στην ανεπάρκεια.
«Πριγκιπέσα μου» σε θρήνησα. Ξέρω κάπου θα υπάρχεις και θα είσαι καλά.».
Βοηθήστε μας να συνεχίσουμε να σας ενημερώνουμε για όσα συμβαίνουν στα ζώα στην Ελλάδα ενισχύοντας το www.zoosos.gr





