Της Φαίης Λιάρα*
Διάβασα κάτι τραγικό: άλλος ένας εθελοντής φιλόζωος που ψάχνει λύση για να τρώνε τα ζώα του και ο ίδιος. Άλλος ένας που καταλήγει εκεί. Ο πρώτος που είδα να καταστρέφεται ήταν ο Τζίμης Σαμαράς. Ένας άνθρωπος που ήρθε από την Αμερική με πολλά χρήματα, personal trainer διασημοτήτων στις Η.Π.Α., στο υπερσύγχρονο γυμναστήριο του στην Θεσσαλονίκη αθλούνταν όλες οι μεγάλες ομάδες.
Έκανε το τραγικό λάθος και αυτός να θεωρήσει ότι το να σώζεις ασταμάτητα ζώα και να τα μαζεύεις είναι η λύση στο πρόβλημα των αδέσποτων. Έχασε την ισορροπία, την ψυχική του υγεία, συμπολίτες μας του παρατούσαν ότι αδέσποτο έβρισκαν αφού από το κράτος δεν υπήρχε τίποτα στα 90ς, ούτε τώρα υπάρχει ουσιαστικά. Κατέληξε η βίλα του ένα κολαστήριο όπου αλληλοσπαράζονταν ζώα τη δεκαετία 2000. Από τότε είδα άπειρους να καταστρέφονται με αυτή την ιστορία, με χίλιους τρόπους. Από πλούσιους μέχρι φτωχούς του μεροκάματου.
Και επιμένουν ορισμένοι σαν τη Βούλτεψη ότι το πρόβλημα είναι οι λίγοι εθελοντές. Φταίνε οι συμπολίτες μας που δεν μαζεύουν ασταμάτητα ζώα από τον δρόμο και δεν θέλουν να πληρώνουν εκατοντάδες ευρώ στα ιδιωτικά κτηνιατρεία, να ληστέψουν τράπεζα ίσως. Η άποψη ότι αν βάλουμε όλοι ένα χεράκι θα λυθεί το πρόβλημα. Διπλασιάστηκαν και τριπλασιάστηκαν οι εθελοντές από το 2000. Λύθηκε κανένα πρόβλημα; Βελτιώθηκε; Ελάχιστα. Μόνο άνθρωποι σε απόγνωση με δέκα, είκοσι, τριάντα γατιά και σκυλιά στο σπίτι. Άλλοι εγκαταλείπουν κάποτε και την πληρώνουν άλλοι φιλόζωοι που φορτώνονται τα δικά τους, άλλοι καταλήγουν ακόμα χειρότερα. Και συνεχίζεται αυτή η ιστορία.
Ποιος την πληρώνει τελικά; Τα ζώα. Δεν θα λυθεί έτσι τίποτα, ακόμα και αν δέκα εκατομμύρια Έλληνες γίνουν εθελοντές. Γιατί μόνο ο εθελοντισμός, δεν λύνει κανένα κοινωνικό πρόβλημα. Και για να μην παρεξηγηθώ, το να νοιάζεσαι για τον ανίσχυρο, να βοηθάς εθελοντικά όσο και όπου μπορείς είναι κάτι τελείως διαφορετικό από το να κουβαλάει μόνο του ο πολίτης ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα.
Μόνο τα ζώα μας χρειάζονται; Να πάμε όλοι εθελοντές όπου έχει κενά το κράτος ή απουσιάζει τελείως. Δέκα εκατομμύρια άνθρωποι να παρατήσουμε δουλειά και κάθε είδους κοινωνική ζωή και να τρέχουμε νυχθημερόν να ταΐζουμε ανθρώπους, ζώα, εθελοντές νοσοκόμοι, εθελοντές πυροσβέστες, όλοι σε όλα κάθε μέρα, ενώ πληρώνουμε φόρους για κοινωνικό κράτος, για επαρκές προσωπικό σε νοσοκομεία και πυροσβεστική, αντί να έχουμε βασικά δικαιώματα για τα οποία δόθηκαν αγώνες.
Πώς είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος ότι μόνο με τον εθελοντισμό θα λυθεί το πρόβλημα των αδέσποτων; Είναι κι αυτό το καταραμένο feeling ότι έσωσες άλλο ένα, στείρωσες άλλο ένα. Είναι πολύ ωραίο. Πόσο κρατάει μέχρι την επόμενη απελπισία; Δεν θέλουμε επιτέλους να δοθεί ριζική λύση σε αυτή την αθλιότητα; Να βοηθάνε οι εθελοντές, όχι να σηκώνουν μόνοι τους ως αυτονόητη πράξη αυτό το βάρος; Να βοηθάνε. Χάθηκαν τουλάχιστόν 20 χρόνια χωρίς ουσιαστική διεκδίκηση αλλά δεν είναι αργά.
Δημόσια δωρεάν νοσοκομεία ζώων παντού τώρα. Με μόνιμο προσωπικό. Έλεγχοι των δεσποζόμενων σε κυνηγούς, εκτροφείς, εισαγωγείς και κτηνοτρόφους, τα αδέσποτα δεν φύτρωσαν. Μαζικές στειρώσεις. Eνημέρωση του λαού με μαζικές καμπάνιες, φιλοζωική εκπαίδευση στα σχολεία. Και ευχαρίστως οι εθελοντές να συνδράμουν.
Ούτε όσα έφαγε ένας Φραπές της Ν.Δ. από το κράτος δεν κοστίζουν οι μαζικές στειρώσεις. Γιατί δεν διεκδικούμε τίποτα απολύτως; Κέρδισε ποτέ τίποτα η ανθρωπότητα χωρίς διεκδίκηση; Τι θα πει είναι ουτοπία; Δεν ήταν ουτοπία η κατάργηση της δουλείας; Η δημόσια δωρεάν εκπαίδευση; Το 8ωρο; Αγωνίστηκαν και το πέτυχαν.
Τόσοι πολλοί μοναχικοί φιλόζωοι της γειτονιάς ή με δύο, τρεις, δέκα, είκοσι ακόμα μαζί, νοιάζεται ο καθένας για τις αποικίες του και τα δεκάδες ζώα στο σπίτι του ή στο καταφυγιάκι του ή στο σωματείο του και ψάχνει διαρκώς τρόπους να τα φροντίσει, μια ατελείωτη αγωνία που σε αναγκάζει συχνά να μην αντιδράς μπροστά σε εγκληματίες της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οι οποίοι επίσης αν ενδιαφέρονται πραγματικά να κάνουν δουλειά, συνήθως θέλουν απλά να ξεφορτωθούν το πρόβλημα, δεν έχουν τα μέσα από την κυβέρνηση την οποία επίσης δεν καταγγέλλουν, με μια δυο λαμπρές εξαιρέσεις.
Ούτε επαρκής χρηματοδότηση υπάρχει, ούτε προσλήψεις μόνιμου και επαρκούς προσωπικού επιτρέπεται να κάνουν και ούτε ενδιαφέρονται να συγκρουστούν με την κυβέρνηση, οι περισσότεροι άλλωστε βρίσκονται στον ίδιο κομματικό χώρο.
Δεν είναι οι δήμοι ανεξάρτητοι οργανισμοί, είναι κομμάτι του κράτους, έχουν προϊστάμενο στην κυβέρνηση και έτσι πρέπει να τους βλέπουμε Η κυβέρνηση γνωρίζει πάρα πολύ καλά ότι απλά πέταξε τα ζώα στην τοπική αυτοδιοίκηση χωρίς να παρέχει όσα χρειάζονται και χωρίς έλεγχο και γι αυτό και δήμοι και υπουργείο αλληλοκαλύπτονται.
Δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο αυτή η κατάσταση. Το μοντέλο αυτό απέτυχε, δεν έλυσε κανένα πρόβλημα, ο εθελοντισμός ούτως ή άλλως από μόνος του δεν θα λύσει ποτέ κανένα κοινωνικό πρόβλημα. Εκτός και αν αποφασίσει να κάνει επανάσταση, να πάρει τα μέσα παραγωγής και έτσι να μπορέσει να οργανώσει δομές, χτίσει νοσοκομεία κτλ. Μέχρι και αν ποτέ συμβεί αυτό, πρέπει να ζήσουμε και εδώ που βρισκόμαστε. Μέχρι τώρα απλά καταδικάστηκαν τα ζώα από την μια άκρη της χώρας ως την άλλη να μην έχουν αυτά που δικαιούνται και να εξαρτώνται από το πορτοφόλι, το σπίτι, το αυτοκίνητο και την ψυχική διάθεση του εθελοντή. Τα ζώα όπως και εμείς δικαιούνται δημόσια δωρεάν περίθαλψη και αξιοπρέπεια. Αυτό που ζούμε είναι τραγωδία και οφείλουμε να αρχίσουμε να αντιδράμε και να διεκδικούμε.
*Η Φαίη Λιάρα είναι καθηγήτρια Γερμανικών.
Διαβάστε επίσης:
Τα ζώα δικαιούνται φροντίδα από το κράτος και εμείς θα συνεχίσουμε να το απαιτούμε
«Nαι, αλλά για τους ανθρώπους δεν λέτε κάτι»
Νομοσχέδιο για τα Ζώα: Aυταπάτες τέλος
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σ' εκείνους που φροντίζουν ζώα και αποδεικνύουν τι σημαίνει αλληλεγγύη
«Η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων τελικά δεν αφορά τα ζώα. Αφορά τον άνθρωπο»
Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων: «Ενωμένοι κι οι δύο στον πόνο, στην ανημποριά και στη λαχτάρα»
Δύο λόγια για τα ζώα τους πιο κολασμένους δούλους του πλανήτη...
Δεν είναι οι φιλόζωοι υπερβολικοί, εσείς είστε αναίσθητοι
Βοηθήστε μας να συνεχίσουμε να σας ενημερώνουμε για όσα συμβαίνουν στα ζώα στην Ελλάδα ενισχύοντας το www.zoosos.gr
-120x100.jpg)
