Στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο δεν σώζουν την τίγρη της Σουμάτρας φροντίζουν την τσέπη τους

Της Δέσποινας Σπανούδη*

Τρία μικρά τίγρης της Σουμάτρας γεννήθηκαν τον Ιούλιο στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο. Μια εμπορική επιχείρηση ενός Γάλλου που κόβει εισιτήρια, συμμετέχει σε προγράμματα, έχει θυγατρική ΜΚΟ που χρηματοδοτείται από το Δημόσιο, παίρνει δωρεές και χορηγίες κ.τ.λ.Τις τελευταίες μέρες η επιχείρηση ανεβάζει διαδοχικά βίντεο με τα τρομαγμένα τιγράκια που υποβάλλονται σε κτηνιατρικές εξετάσεις. Ο κόσμος στα social λιώνει από λατρεία και ρωτάει πότε θα τα δει από κοντά, η επιχείρηση τρίβει τα χέρια της.

Τόσο η ίδια η επιχείρηση όσο και τα μεγάλα Μ.Μ.Ε. τοπικά και διεθνή παρουσιάζουν το θέμα διθυραμβικά.  Η τίγρη της Σουμάτρας χαρακτηρίζεται ως κρισίμως κινδυνεύουσα.  Έχουν απομείνει περίπου 400 άτομα όλα και όλα στη φύση.

Για ποιο λόγο όμως κινδυνεύουν να εξαφανιστούν; Όχι πάντως επειδή βλέπουν τηλεόραση αντί να κάνουν σεξ. Επειδή οι ανθρώπινες δραστηριότητες (υποβάθμιση δασών, κυνήγι κ.τ.λ.) έχουν μικρύνει τις δυνατότητες των ζώων να βρίσκουν τροφή, νερό, χώρο. Σε τι από όλα αυτά επιδρά η γέννηση τριών μικρών σε αιχμαλωσία στα Σπάτα που ουδέποτε θα γνωρίσουν τη Σουμάτρα;

Διατηρούμε ένα πληθυσμό σε αιχμαλωσία προκειμένου αν χρειαστεί να μπορούν ενδεχομένως να γίνουν εισαγωγές στη φύση, λέει ο υπεύθυνος της επιχείρησης. Στην πράξη όμως τίγρεις που γεννήθηκαν σε αιχμαλωσία ουδέποτε μέχρι τώρα τοποθετήθηκαν στο φυσικό τους περιβάλλον, πουθενά στον κόσμο. Και είναι βέβαιο πώς μια ιδιωτική επιχείρηση δεν έχει κανένα κίνητρο για να το κάνει, πόσο μάλλον να τα εκπαιδεύσει, να δημιουργήσει προϋποθέσεις σταδιακής επανένταξης κ.τ.λ.

Αρκεί αυτό το «ενδεχομένως» που καθόλου ενδεχόμενο δεν είναι στην πραγματικότητα,  για να δικαιολογήσει τους πανηγυρισμούς ότι «η γέννηση τριών τίγρεων αποτελεί μεγάλη νίκη για τη σωτηρία του είδους»;

Πόσο μυαλό χρειάζεται για να σκεφτείς ότι δεν έγιναν 403 οι εναπομείνασες τίγρεις στη Σουμάτρα; ότι δεν προστατεύτηκε έστω και ένα επιπλέον στρέμμα δάσους;  Ότι τέλοσπάντων η κατάσταση για το είδος δεν έγινε λιγότερο κρίσιμη; Αλλά οι δημοσιογράφοι, ακόμη και των μεγάλων και «έγκυρων Μ.Μ.Ε.» δεν ενδιαφέρονται για την πραγματικότητα.

Και ακόμη χειρότερα: τι ζωή ακριβώς  επιφυλάσσεται για τα τιγράκια;

Στα διθυραμβικά δημοσιεύματα αναπαράγεται πανομοιότυπα ότι είναι «Ικανοί κολυμβητές και αναρριχητές, χρησιμοποιούν τις σκούρες ρίγες τους – μοναδικές για κάθε ζώο, σαν δακτυλικό αποτύπωμα – για να κρύβονται στο πυκνό δάσος καθώς κυνηγούν...»  Που είναι το δάσος οέο;

Οι τίγρεις της Σουμάτρας αναπτύσσουν ταχύτητες ως και 65 χλμ/ώρα και ο φυσικός τους χώρος κίνησης είναι 300–400 km².  Ολόκληρο το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο είναι 0,2 km². Αν ο χώρος για την τίγρη και τα μικρά της είναι π.χ. 2 στρέμματα είναι 200 χιλιάδες φορές μικρότερος από τον φυσικό τους χώρο.

Τα μωρά άγριων ζώων είναι χαριτωμένα αλλά δεν είναι λούτρινα. Για τους ζωολογικούς κήπους είναι πανίσχυρο εργαλείο δημοσιότητας και προσέλκυσης επισκεπτών.

Για τα ίδια όμως; τι είδους ζωή επιφυλάσσουν για ένα περιπλανώμενο αρπακτικό, εξελικτικά προσαρμοσμένο να κινείται σε εκατοντάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα; Σε ένα - δύο χρόνια τα χαριτωμένα μωρά θα έχουν μεγαλώσει, θα χωριστούν, θα μεταφερθούν σε άλλους ζωολογικούς κήπους, αλλά ποτέ κανένα τους δεν θα τρέξει ελεύθερο, δεν θα σκαρφαλώνει στο δάσος, δεν θα βουτάει στα ποτάμια.

Αν κάποιος ήθελε πραγματικά να εξασφαλίσει το είδος, θα το άφηνε στην ησυχία του εκεί στη Σουμάτρα, θα κυνηγούσε τους κυνηγούς, θα διασφάλιζε ότι έχουν έναν αρκετά μεγάλο και αδιατάρακτο χώρο επιβίωσης. Και έτσι θα μπορούσαμε όχι μόνο να εξασφαλίσουμε την επιβίωση των ειδών αλλά και τη δική μας.

Μέχρι τότε ας μην ενθαρρύνουμε την αιχμαλωσία τους όπως και κανενός άγριου ζώου με οποιοδήποτε πρόσχημα. Είναι κρίμα…