Μέσω facebook ο Νίκος Μαυρίδης στις 30 Οκτωβρίου περιγράφει τα όσα έζησε αρχικά στην προσπάθεια του να σώσει τον δηλητηριασμένο σκύλο του και δευτερευόντως για να μάθει ποιοι τελικά πετούν φόλες στον Ερύμανθο, σε αυτό το βουνό της Πελοποννήσου μεταξύ Αχαΐας και Ηλείας.
Ο σκύλος ευτυχώς γλύτωσε χάρη στην τεράστια προσπάθεια του κηδεμόνα του...
Στην ανάρτηση του στις 30 Οκτωβρίου επισημαίνει τα εξής: «ΦΟΛΕΣ ΣΤΟΝ ΕΡΥΜΑΝΘΟ
Ενα πολυδιάστατο θέμα που εχει σοκάρει ολόκληρη την κοινότητα!
Πέρασα τις τελευταίες δυο μερες στο βουνό. Την πρώτη εγινε το κακό με το σκύλο μου, τη δεύτερη ανέβηκα ξανά να πάρω την τσάντα μου που άφησα επάνω για να τον κουβαλήσω. Μίλησα με βοσκούς, κυνηγούς, ανθρώπους που ανεβαίνουν το βουνό γενικά. Το κείμενο θα είναι αναγκάστικά εκτενές, για όποιον ενδιαφέρεται.
Καταρχάς να ξεκινήσω απο το γεγονός οτι ο κύριος ένοχος για αυτό που έπαθε ο σκύλος μου είμαι εγώ ο ίδιος. Οποιος θελήσει να με κράξει θα έχει απόλυτο δίκιο. Εξηγώ:
Υπάρχει επιγραφή σε ενα καλύβι κοντά στην κορυφή που λέει ΠΡΟΣΟΧΗ ΦΟΛΕΣ. Το είδα τυχαία πριν δυο χρόνια σε μια φωτογραφία και ανατρίχιασα, είχα ήδη πάει αρκετές φορες με τα σκυλιά στο βουνό, απλά όχι σε αυτό το σημείο. Επειδή γνωρίζω έναν βοσκό που μένει επάνω τα καλοκαίρια, τον ρώτησα και μου είπε να μην ανησυχώ. Είναι για να τρομάζουν οι κυνηγοί. Κάτι σαν σκιάχτρο ενα πράμα. Εχουν και οι βοσκοί σκυλιά και δεν έχει νόημα να ρίχνουν φόλες. Επισημαίνω οτι πάντα εχω μαζί μου ατροπίνες, ακόμα και στις πιο κοντινές βόλτες.
Πριν δυο βδομάδες ανεβαίνοντας είδα πολλά ταμπελάκια που γράφανε προσοχή φόλες σε όλη τη διαδρομή. Αυτό με ανησύχησε, αλλα άκουσα και γίδια να βόσκουνε με σκυλιά και σκέφτηκα πως είναι πάλι για να τρομάζουν τους κυνηγούς. Μάλιστα συνάντησα και μια παρέα που σοκαρίστηκε που είδε τα σκυλιά μου ελεύθερα, ο ένας απο αυτούς είχε το σκυλί του δεμένο κοντά σε όλη τη διαδρομή επειδή φοβόταν (και πολύ καλά έκανε). Και όμως εκείνη τη μέρα δεν συνέβη τίποτα κακό. Μίλησα πάλι με τον βοσκό φίλο, και μου είπε γελώντας να μην ανησυχώ.
Το Σάββατο πήγα με σκοπό να ανέβω στην κορυφή. Είχα μαζί μου τα πάντα, δυο μπουκάλια αλατόνερο, ενα με γάλα, πέντε αμπούλες για εμετό και πολλές Ατροπίνες. Στα 2000 μέτρα φτάσαμε στην περιβόητη καλύβα που έλεγε ΠΡΟΣΟΧΗ ΦΟΛΕΣ. Παραμείναμε κάμποση ώρα εκεί γύρω και μόλις ξεκίνησα την ανάβαση παρατήρησα οτι ο σκύλος μου στέκεται και εχει κατεβασμένη την ουρά (η ουρά του κανονικά είναι μόνιμα πάνω). Μετα απο λίγη ώρα είδα το σάλιο να αφρίζει και ενα τρεμουλάκι να ξεκινάει στο μπούτι. Εκεί ξεκίνησε ενα έπος. Τον πότισα ενα μπουκάλι αλατόνερο και γάλα, τρείς ενέσεις εμετού και αρχικά τρείς Ατροπίνες. Ξέρασε λευκό (γάλα) και μετά καφέ αφρό (οι κροκέτες που έφαγε το πρωί). Δεν υπήρχε σημάδι κρέατος, θα το έβλεπα γιατί ο Άκης είναι λαίμαργος και δεν μασάει πολύ το φαγητό.
Με τα πολλά, ο Άκης έφαγε συνολικά 12 Ατροπίνες!!! Παράλληλα έπαιρνα τηλέφωνο στο 199 μήπως ερθει μια ομάδα με φορείο γιατί το σκυλί ηταν βαρύ. Τυχαίνει να μένω δίπλα στην Πυροσβεστική της Χαλανδρίτσας και οι άνθρωποι με ξέρουν. Παρόλα αυτά χρειάστηκε να τον κουβαλήσω για πανω απο μια ώρα ωστε να σωσουμε χρόνο και απο τις δυο πλευρές. Το σκυλί άρχισε να συνέρχεται τέσσερις ώρες μετά το συμβάν. Το βράδυ ήταν ήδη καλά.
Εδώ θελω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τα παιδιά της Πυροσβεστικής που μετά απο πολλή σκορδαλιά (!) ανέβηκαν το βουνό τετοια μέρα και είχαν και χιούμορ και μου έδωσαν τεράστια δύναμη και ελπίδα. Τους κτηνιάτρους Γεωργοπούλου Βάσια και Βανταράκης Αλέξανδρος, για τις συμβουλές και την στηριξη. Και φυσικά τους τρείς ανθρώπους που με βοήθησαν να τον ανεβάζω στην πλάτη μου και μου πρόσφεραν τεράστια ψυχολογική στηριξη μόνο και μόνο που ήταν εκεί. Είχαν έρθει απο Αθήνα για να ανέβουν στην κορυφή. Ο Constantinos Gofas ήταν ενας απο αυτούς.
Πάμε τώρα να πούμε δυο πραματάκια για τις φόλες. Αν ασχοληθεί κανεις πολύ με το θέμα, θα καταλάβει οτι δεν είναι καθόλου απλό. Υπάρχουν πολλά είδη φόλας, πολλοί τρόποι να την ρίξει κανείς και φυσικά πολλά διαφορετικά κίνητρα. Εμένα με ενδιαφέρουν κυρίως τα κίνητρα, και ειδικά σε συνδυασμό με την τοποθεσία Ερύμανθος.
Στον Ερύμανθο λοιπόν, εδώ και τρία χρόνια δεν εχει σημειωθεί κανένα περιστατικό φόλας!!! Μετά το συμβάν με τον Ακη εχει σημάνει συναγερμός σε ολη την περιοχή. Η είδηση μαθεύτηκε σαν αστραπή αναμεσα σε κυνηγούς και κτηνοτρόφους.
Τι έμαθα λοιπόν μετα απο συζητήσεις που έγιναν αυτο το διήμερο, απο τους ίδιους τους ανθρώπους που ζούν και κυνηγάνε εκεί.
Οι φόλες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ για τα τσακάλια. Η μόνη προστασία απο τα τσακάλια είναι τα σκυλιά, γι'αυτο και ο συναγερμός για τους κτηνοτρόφους. Οπότε οι υποψίες για τους τσοπάνηδες είναι παράλογες.
Το πιο πιθανό τελικά ειναι να προέρχονται απο τους ίδιους τους κυνηγούς!!! Είναι ενα φοβερό plot twist σε όλη την ιστορία.
Οι κυνηγοί λοιπόν έχουν μια κόντρα μεταξύ τους για τις περιοχές στις οποίες κυνηγάνε. Κατι σαν τους μουσικούς που παίζουν στο δρόμο, ποιός θα πιάσει το καλό σπότ. Για παράδειγμα ένας κυνηγός που τελειώνει τη σαιζόν του, μπορεί να πετάξει μια φόλα για να τρομάξει τους άλλους να μην ξαναέρθουν. Τα σκυλιά τους είναι πανάκριβα και τους κοστίζει πολύ μια τέτοια ατυχία. Ειναι μια τακτική που χρησιμποποιείται ακόμα και εκδικητικά. Μόνο και μόνο επειδή δε γουστάρω τα μούτρα σου. Αυτά μου τα είπε ενας κυνηγός!!!
Παρόλα αυτά, για μένα παραμένουν όλοι ύποπτοι και το θέμα το ίδιο άλυτο και πολύπλοκο ακόμα και μετά απο όλες τις συζητήσεις και τις απαντήσεις.
Ο βοσκός που με βοήθησε χθες με το αγροτικό του ήταν πραγματικά σοκαρισμένος. Γι αυτόν οι φόλες είναι καταστροφή. Σημαίνει πως θα πρέπει να κλείσει τα ζώα μεσα. Ενας άλλος πρίν κάποια χρόνια εχασε 4 βόδια επειδή έγλειψαν φόλες. Οι κυνηγοί ηταν πολύ αγχωμένοι. Μια κατάσταση απίστευτη.
Προσωπικά πιστεύω πως ενας απο τους κύριους λόγους είναι η έλλειψη συμπάθειας και συνεννόησης μεταξύ βοσκών και κυνηγών, μεταξύ των ίδιων των κυνηγών, και φυσικά όλα αυτά σε μια εποχή κρίσης, θυμού, και πόλεμο για τις περιοχές.
Αυτα τα βουνά κάποτε είχαν λίγους βοσκούς και τους ανήκανε πλήρως για ολόκληρες γενιές. Καποιοι συνεχίζουν ακόμη και σήμερα. Αλλα οι εποχές άλλαξαν και πρέπει να βρεθεί μια κάποια λύσις.
Και μιας και μιλάμε για λύσεις, προσωπικά το να πάω βόλτα στο βουνό με δεμένα σκυλιά μου φαίνεται άβολο και μου χαλάει όλο το κόνσεπτ. Ισως ενα φίμωτρο που προστατεύει απο την κατάποση αλλα και το γλείψιμο θα ήταν μια μέση λύση. Αν κάποιος γνωρίζει κάτι θα είμαι πολύ ευγνωμων.
Ως τελευαταίο εχω να πω πως λυπάμαι πάρα πολυ που ο Ακης περασε αυτή την κόλαση. Αν είχα πάρει πιο σοβαρά το θέμα δεν θα είχε συμβεί. Ας είναι αυτο ενα μάθημα για μένα και για όποιον άλλον αντλήσει κάτι απο αυτή την εμπειρία.
Επίσης λυπάμαι που ενα τόσο όμορφο μέρος που αγαπάμε τόσο πολύ και εγω και τα σκυλιά μου, είναι επικίνδυνο και κρύβει τόσες άσχημες ιστορίες.
Θα σας παρακαλέσω να μην γίνει αυτό το πόστ χώρος στοχοποίησης καμίας ομάδας, ασχετα αν την συμπαθείτε η όχι. Και μιλάω ειδικά για τους κυνηγούς που προσωπικά δεν είμαι και πολυ φάν. Το μίσος και το κράξιμο δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Αν θελετε να κράξετε κάποιον, κράξτε εμένα. Το αξίζω.
Για τους Σερλοκ Χόλμς της υπόθεσης, ο λόγος που η Λάνα (το άλλο μου σκυλί) δεν έπαθε τίποτα παρόλο που αλώνιζε για ώρες όσο ασχολιόμουν με τον Ακη παραμένει ενα μυστήριο. Πρωτον η Λάνα ήταν αδέσποτη για χρόνια και δεν τρώει οτι να'ναι απο κατω και δεύτερον δεν χρειάζονται πολλές φόλες για να τρομάξει κανείς. Μία μόνο φτάνει.
Δυστυχώς φοβηθηκε με αυτα που με είδε να κάνω στον Ακη και απομακρύνθηκε μακρυα, δεν γινόταν να την περιορίσω. Αλλο ένα άγχος που είχα εκεινη την ώρα, γιατι οι Ατροπίνες είχαν αρχίσει να τελειώνουν. Ευτυχώς όλα καλά.
Οι Πυροσβέστες ήταν:
Δούμπας Γιώργος
Βασίλης Φαρμάκης
Μαυροειδής Παναγιώτης
Δημόπουλος Παναγιώτης
Μανωλόπουλος Παναγιώτης».
Βοηθήστε μας να συνεχίσουμε να σας ενημερώνουμε για όσα συμβαίνουν στα ζώα στην Ελλάδα ενισχύοντας το www.zoosos.gr
διαβάστε επίσης
