Βαϊνιά Λασιθίου: Οκτώ υποσιτισμένα κουτάβια βρέθηκαν παγιδευμένα σε άδεια δεξαμενή ανάμεσα σε θερμοκήπια (βίντεο)

Της Ελένης Ηλιοπούλου

Οκτώ κουτάβια έβγαλε σήμερα από μια ευτυχώς άδεια δεξαμενή στην περιοχή Βαϊνιά Λασιθίου στην Κρήτη ο Γιάννης Γαϊτανάκης, ο προϊστάμενος της Δημοτικής Αστυνομίας Ιεράπετρας. Για τα ζώα είχε ενημερωθεί από χθες και πήγε πρώτη φορά εκεί για να τους βάλει τροφή και νερό ώστε να αντέξουν μέχρι να γίνει ο απεγκλωβισμός τους.

Όπως πολλές φορές έχουμε πει δεξαμενές, φρεάτια, πηγάδια, στέρνες, αρδευτικά κανάλια συχνά μετατρέπονται σε θανάσιμες παγίδες για πολλά είδη ζώων όταν μένουν ακάλυπτες ή μη ασφαλώς περιφραγμένες...

Ο κ. Γαϊτανάκης περιγράφει με σχετική ανάρτηση του στο facebook τις σοβαρότατες ελλείψεις και την ανεπάρκεια των αρμόδιων υπηρεσιών για τη διαχείριση αδέσποτων ειδικά τις μη εργάσιμες – για τον Δημόσιο τομέα – ημέρες και ώρες. Περιγράφει τις δυσκολίες μετά τη διάσωση των ζώων, που είναι τελικά το πιο εύκολο κομμάτι. Τι γίνεται όμως για να βρεθεί φιλοξενία και φροντίδα μέχρι να υιοθετηθούν;

Ουσιαστικά ο προϊστάμενος της Δημοτικής Αστυνομίας Ιεράπετρας αναδεικνύει όλα όσα δεν έχει το κάνει το κράτος, η κυβέρνηση για την ενίσχυση των Ο.Τ.Α. αλλά και των ελεγκτικών υπηρεσιών και των διωκτικών αρχών – που έχουν την ευθύνη για τα αδέσποτα, τους ελέγχους, αλλά όχι όλα τα μέσα – καθώς δεν είναι όλα θέμα απλώς καλής θέλησης και πολιτικής βούλησης του δημάρχου ή του αντιδημάρχου. Μάλιστα ο κ. Γαϊτανάκης προτείνει τη δημιουργία ενιαίας υπηρεσίας που θα έχει (όχι μόνο) την ευθύνη για τη διαχείρισης των αδέσποτων συνολικά.

Έχουμε επισημάνει πολλές φορές στο www.zoosos.gr πως χωρίς κονδύλια, χωρίς προσωπικό, χωρίς υποδομές και εγκαταστάσεις πως θα γίνει ορθή διαχείριση; Αρκεί το νοιάξιμο κάποιων υπαλλήλων που θα ξεπεράσουν τις δυνατότητες τους; Και ως πότε θα αντέχουν να το κάνουν; Αρκεί η πρωτοβουλία των εθελοντών που για δεκαετίες κουβαλούν το τεράστιο ψυχολογικό και οικονομικό βάρος φροντίζοντας σκυλιά και γάτες;

Ως πότε οι αρμόδιοι (κυβέρνηση, Υπουργείο Εσωτερικών κ.ά.) απλά θα πετούν το μπαλάκι της ευθύνης ή θα δίνουν κονδύλια μόνο για την κατασκευή Δημοτικών Κυνοκομείων και όχι για όλα τα άλλα που απαιτούνται για την πρόληψη δημιουργίας νέων αδέσποτων ή για τη φροντίδα των ήδη υπαρχόντων;

Τι επισημαίνει ο Γ. Γαϊτανάκης

Ο κ. Γαϊτανάκης στην ανάρτηση του στα Αγγλικά που μπορείτε να δείτε εδώ επισημαίνει τα εξής: «Όταν τα αδέσποτα ζώα χρειάζονται βοήθεια στην Ελλάδα, ποιος είναι πραγματικά εκεί;

Το Σάββατο ενημερωθήκαμε για οκτώ κουτάβια που είχαν παγιδευτεί μέσα σε μια άδεια δεξαμενή συλλογής νερού σε αγροτική περιοχή.

Τα κουτάβια βρίσκονταν σε άμεσο κίνδυνο. Δεν μπορούσαν να βγουν, δεν είχαν κανέναν τρόπο να προστατευτούν και, με τις υψηλές θερμοκρασίες που επικρατούσαν, ο χρόνος δούλευε εναντίον τους.

Μεταβήκαμε αμέσως στο σημείο, τους δώσαμε τροφή και νερό και απευθύναμε δημόσια έκκληση για βοήθεια. Ενημερώθηκε επίσης η Αστυνομία, η οποία με τη σειρά της ειδοποίησε την αρμόδια αρχή. Σύμφωνα με τους ανθρώπους που εντόπισαν τα κουτάβια, είχαν ήδη προσπαθήσει μάταια να επικοινωνήσουν με κάποιον υπεύθυνο από τον Δήμο.

Και εδώ ακριβώς γίνεται εμφανές ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στη διαχείριση τέτοιων περιστατικών.

Τα ζώα δεν κινδυνεύουν μόνο από Δευτέρα έως Παρασκευή και μόνο κατά τις ώρες λειτουργίας των δημόσιων υπηρεσιών. Ένα ζώο μπορεί να παγιδευτεί ένα βράδυ Σαββάτου, ένα πρωινό Κυριακής, μια αργία, κατά τη διάρκεια ενός καύσωνα ή σε μια απομακρυσμένη αγροτική περιοχή. Μπορεί να το εντοπίσει ένας τουρίστας. Μπορεί να χρειάζεται επείγουσα κτηνιατρική φροντίδα. Μπορεί να βρίσκεται το ίδιο σε κίνδυνο, αλλά ταυτόχρονα να δημιουργεί κινδύνους για τη δημόσια ασφάλεια, όπως επιθέσεις, δαγκώματα ή τροχαία ατυχήματα. Μπορεί επίσης να υπάρχουν κίνδυνοι για ιδιωτικές περιουσίες, καλλιέργειες, πτηνοτροφικές μονάδες ή άλλα οικόσιτα ζώα.

Επομένως, ακόμη και για όσους δεν βλέπουν πρωτίστως τη διάσταση της προστασίας των ζώων, ένα τέτοιο περιστατικό παραμένει ζήτημα δημόσιας διαχείρισης και δημόσιας ευθύνης. Εκεί φαίνεται αν ένας δημόσιος φορέας διαθέτει πραγματικό επιχειρησιακό σχέδιο ή αν όλα υπάρχουν μόνο στα χαρτιά.

Σήμερα το πρωί επιστρέψαμε στο σημείο. Κανείς δεν είχε αντιμετωπίσει ουσιαστικά την κατάσταση. Δεν υπήρχε οργανωμένη υποστήριξη ούτε πρακτική βοήθεια. Με μεγάλη δυσκολία καταφέραμε να διασώσουμε και τα οκτώ κουτάβια. Στη συνέχεια τα μεταφέραμε σε μια αλλοδαπή ανάδοχο φροντίστρια, την οποία προσεγγίσαμε προσωπικά ζητώντας τη βοήθειά της, και εκείνη δέχτηκε να τα φιλοξενήσει προσωρινά.

Αν τα κουτάβια είχαν παραμείνει μέσα στη δεξαμενή, υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να πεθάνουν από τη ζέστη. Αν απλώς τα αφήναμε ελεύθερα στην περιοχή, ούτε αυτό θα αποτελούσε λύση. Θα τα εγκαταλείπαμε σε μια αγροτική περιοχή με πουλερικά, κτηνοτροφικές μονάδες και γνωστές αντιδράσεις απέναντι στα αδέσποτα ζώα. Όλοι καταλαβαίνουμε ποια θα μπορούσε να είναι η κατάληξή τους.

Το έχω πει πολλές φορές και θα το ξαναπώ: η προστασία των ζώων, η δημόσια ασφάλεια και η προστασία της ιδιωτικής περιουσίας δεν μπορούν να εξαρτώνται κάθε φορά από την τύχη, την καλή θέληση ενός εθελοντή, την ευαισθησία ενός πολίτη ή από ένα άτομο που έτυχε να είναι διαθέσιμο τη σωστή στιγμή.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύτιμοι. Πρέπει να στηρίζονται και να τυγχάνουν σεβασμού. Όμως δεν μπορούν να υποκαταστήσουν το οργανωμένο σύστημα που το κράτος οφείλει να παρέχει στους πολίτες του.

Εδώ και χρόνια, η Δημοτική Αστυνομία Ιεράπετρας προσπαθεί να λειτουργεί με διαφορετική νοοτροπία: άμεση ανταπόκριση, έλεγχο, συνεργασία και πλήρη διαχείριση κάθε υπόθεσης από την αρχή έως το τέλος.

Και αυτό δεν αφορά μόνο τα ζώα. Αντανακλά τον τρόπο με τον οποίο θα έπρεπε να λειτουργεί μια σύγχρονη Δημοτική Αστυνομία σε όλο το εύρος των αρμοδιοτήτων της: στην καθημερινή διαχείριση της πόλης, στην πρόληψη, στους ελέγχους, στη ρύθμιση της κυκλοφορίας, στους δημόσιους χώρους, στο υπαίθριο εμπόριο, στην προστασία της δημόσιας τάξης σε τοπικό επίπεδο, στην εξυπηρέτηση των πολιτών, αλλά και σε κρίσιμες καταστάσεις όπως φυσικές καταστροφές, πυρκαγιές, πλημμύρες, καύσωνες και άλλες έκτακτες ανάγκες.

Η Δημοτική Αστυνομία έχει τεράστια αξία στην πρόληψη. Είναι παρούσα στους δρόμους. Γνωρίζει την περιοχή. Γνωρίζει τα προβλήματα πριν αυτά εξελιχθούν σε κρίσεις. Μπορεί να αποτρέψει καταστάσεις που αργότερα κοστίζουν πολύ περισσότερο σε ανθρώπινο και ζωικό πόνο, σε ζημιές περιουσιών και σε δημόσιους πόρους.

Αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε καθημερινά στην πράξη. Πηγαίνουμε στο σημείο, αξιολογούμε την κατάσταση, ελέγχουμε τις συνθήκες, αναζητούμε λύσεις, συνεργαζόμαστε με αρμόδιες υπηρεσίες, κτηνιάτρους, αναδόχους φροντιστές, πολίτες και φιλοζωικές οργανώσεις, επιβάλλουμε κυρώσεις όταν διαπιστώνονται παραβάσεις και προσπαθούμε να μη μένει καμία υπόθεση ανολοκλήρωτη.

Παράλληλα, ενημερώνουμε, εκπαιδεύουμε, επιμορφωνόμαστε, οργανώνουμε δράσεις και προσπαθούμε να εργαζόμαστε με μια νοοτροπία που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Όχι για λόγους προβολής. Όχι για να αποδείξουμε κάτι. Αλλά επειδή τα πραγματικά προβλήματα δεν λύνονται πάντα με έτοιμες απαντήσεις ή διοικητικές δικαιολογίες.

Μία από τις βασικές αδυναμίες του σημερινού πλαισίου είναι ακριβώς αυτή: η ευθύνη είναι κατακερματισμένη. Υπάρχουν κενά, επικαλύψεις αρμοδιοτήτων και υπηρεσίες που συχνά αντιμετωπίζουν την προστασία των ζώων ως δευτερεύον καθήκον αντί ως σοβαρή δημόσια υποχρέωση. Η Αστυνομία διενεργεί ελέγχους. Οι Δήμοι περισυλλέγουν αδέσποτα. Η Πυροσβεστική διασώζει παγιδευμένα ζώα. Οι φιλοζωικές οργανώσεις συχνά επωμίζονται βάρη που δεν θα έπρεπε να τους ανήκουν. Τα ιπποειδή παραμένουν σε «γκρίζες ζώνες». Η άγρια πανίδα υπάγεται σε διαφορετικές αρχές. Και τελικά, η ίδια η υπόθεση μπορεί να χαθεί ανάμεσα στις αρμοδιότητες.

Το ίδιο πρόβλημα εμφανίζεται σε πολλούς τομείς της δημόσιας διοίκησης. Όταν δεν υπάρχει σαφής σχεδιασμός, συντονισμός και παρουσία υπηρεσιών στο πεδίο με πραγματική γνώση της περιοχής, χάνεται η πρόληψη. Και τότε όλοι τρέχουμε εκ των υστέρων να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια ενιαία υπηρεσία. Μια δημόσια υπηρεσία ικανή να διαχειρίζεται μια υπόθεση συνολικά: από την πρώτη κλήση και την αυτοψία, μέχρι τη διάσωση, την περισυλλογή, την κτηνιατρική περίθαλψη, την προσωρινή φιλοξενία, την επιβολή κυρώσεων όπου απαιτείται και την τελική επίλυση.

Με απλά λόγια, χρειαζόμαστε μια υπηρεσία που να λειτουργεί στην πράξη όπως προσπαθεί εδώ και χρόνια να λειτουργεί η Δημοτική Αστυνομία Ιεράπετρας: κοντά στον πολίτη, παρούσα στο πεδίο, με έμφαση στην πρόληψη, την άμεση παρέμβαση και τις πρακτικές λύσεις.

Γιατί όταν ένα ζώο βρίσκεται σε κίνδυνο, δεν ενδιαφέρεται ποιος έχει τυπικά την αρμοδιότητα.

Όταν ένας πολίτης ζητά βοήθεια, δεν θα πρέπει να παραπέμπεται από υπηρεσία σε υπηρεσία.

Και όταν υπάρχει κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια, την ιδιωτική περιουσία ή τη ζωή ενός ζώου, το μόνο που πραγματικά έχει σημασία είναι να πάει κάποιος εκεί, να αναλάβει την ευθύνη και να βρει λύση.

Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της πρόληψης: να είσαι παρών πριν ένα πρόβλημα μετατραπεί σε τραγωδία.» καταλήγει ο κ. Γαϊτανάκης.