Έσωσαν πυροβολημένο σκύλο που βρέθηκε σκελετωμένος στον Άγιο Βλάσιο Μαγνησίας αλλά χρειάζονται βοήθεια για την περίθαλψη του

Νεότερη Ενημέρωση: Τα έξοδα καλύφθηκαν

Της Ελένης Ηλιοπούλου

Στον Άγιο Βλάσιο Μαγνησίας την 1η Νοέμβριου του 2020 ένας σκύλος εντοπίστηκε σκελετωμένος κυριολεκτικά ένα βήμα πριν τον θάνατο. Αιτία η πείνα, οι ασθένειες, η αδιαφορία εκείνων οι οποίοι τον έβλεπαν επί μήνες να ζητιανεύει στις ταβέρνες και απλά γυρνούσαν το βλέμμα τους. Το ζώο σώθηκε τότε αλλά τώρα χρειάζεται ξανά τη βοήθεια μας.

Οι πρώτες μέρες μετά τη διάσωση...

Στην αρχική έκκληση της Φιλοζωικής Ομάδας Βόλου ανταποκρίθηκε αμέσως η Ακριβή Αλμπανίδου η οποία κατάφερε να πιάσει το ζώο και αναζήτησε αμέσως βοήθεια για τη φροντίδα του και την εντατική του περίθαλψη. Και πράγματι η Βάγια Παπαδοπούλου, ανταποκρίθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη στην έκκληση της, και ανέλαβε τον σκελετωμένο σκυλάκο αμέσως. Το ζώο ταξίδεψε ως την Αθήνα στις 2 Νοεμβρίου του 2020 και η φιλόζωη το φιλοξένησε για μήνες φροντίζοντας το. Μετά από λίγο καιρό τον έδωσε για υιοθεσία και η γυναίκα που τον υιοθέτησε περιγράφει το χρονικό της διάσωσης και των ασθενειών από τις οποίες ασθένησε το ζώο.

Ο σκυλάκος σταδιακά νόσησε σχεδόν από όλα και η περίπτωση του σπάνια. Κρυψόρχις, με σοβαρά προβλήματα στις αρθρώσεις για τα οποία χειρουργήθηκε, και λεϊσμανιακός, και πυροβολημένος με 40 σκάγια στο κορμάκι του. Το ζώο πλέον χρειάζεται και καρότσι για να κινείται και πρέπει να λαμβάνει διά βίου αγωγή για νεφρά και θυρεοειδή! Η κηδεμόνας του όλα αυτά τα χρόνια κάλυψε τα πάντα, εξετάσεις, κτηνιάτρους, επεμβάσεις, ειδικές τροφές, φάρμακα, νοσηλείες όμως τώρα χρειάζεται τη βοήθεια μας.

Η Χριστίνα Σαραφίδου μιλώντας στο www.zoosos.gr μας εξήγησε τι αντιμετώπισε: «Μια φορά κι έναν χειμώνα, το 2020, σ’ ένα χωριό του Πηλίου που λέγεται Άγιος Βλάσιος (ναι, τίποτα δεν είναι τυχαίο), βρέθηκε ένας σκύλος. Όχι απ’ αυτούς τους σκύλους που λες «αχ τι γλύκας», αλλά απ’ αυτούς που σε κοιτάνε και λες «οκ, εδώ έχουν παιχτεί πολλά επεισόδια». Ήταν πολύ αδύνατος και ταλαιπωρημένος με λεϊσμανίαση. Με έναν όρχι στη θέση του και τον άλλον κάπου χαμένος στα άδυτα της γης. Η ηλικία του; Άγνωστη. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονταν από «2 χρονών» μέχρι «έχει ζήσει τη Μικρασιατική Καταστροφή».

Ο Βλάσσης ήρθε στα χέρια μου έχοντας ήδη κάνει τα βασικά: εμβόλια, τσιπ, και Milteforan, στο οποίο – κόντρα σε όλα – αντέδρασε θετικά. Ο τίτλος της λεϊσμανίασης ήταν χαμηλός. Κι έτσι συνεχίσαμε ακάθεκτοι : εξετάσεις, Zylapour κι αγάπη. Τους πρώτους μήνες στο σπίτι, ο Βλάσσης δεν άλλαζε δωμάτιο. Δεν άλλαζε καν θέση. Καθόταν πάνω σε μια βελέντζα στον διάδρομο, ακριβώς δίπλα στην εξώπορτα. Δεν πήγαινε ούτε στο φαγητό του. Ούτε στο νερό του. Βόλτα; Μόνο αν τον έπειθα εγώ. Σαν να περίμενε ανά πάσα στιγμή να φύγει. Ή να φύγω. Κι όμως… σιγά σιγά, άρχισε να εξερευνά το ένα δωμάτιο μετά το άλλο. Άρχισε να πηγαίνει μόνος του στα μπολ, να παίρνει βάρος, να ζητάει βόλτα.

Παρατηρούσα όμως κάτι περίεργο στο περπάτημά του. Τα κόκαλα στα πίσω πόδια προεξείχαν. Νόμιζα πως έφταιγε το χαμηλό βάρος, αλλά δεν έφταιγε αυτό. Στην ακτινογραφία ανακαλύψαμε ότι ο Βλάσσης είχε πάνω από 40 σκάγια μέσα στο σώμα του. Και τα δύο πίσω πόδια είχαν σοβαρή φθορά στις αρθρώσεις των ισχίων. Χρειάζονταν χειρουργεία. Η γενική του εικόνα όμως ήταν καλή και τα κιλά του ανέβαιναν. Έτσι, τον Ιούνιο του 2021, χειρουργήθηκε το πρώτο πόδι. Πήγε τέλεια. 3 εβδομάδες αποκατάσταση, λες και πήγε για σέρβις. Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου χειρουργήθηκε και το δεύτερο. Εκεί μας βγήκε πιο drama queen, σχεδόν 4 μήνες αποκατάσταση.

Αλλά τα καταφέραμε.

Μπήκαμε περήφανα στο 2022, με συνεχή παρακολούθηση: αίματα, ούρα, τίτλους αντισωμάτων, μυοσκελετικά, κι εκείνον τον δεύτερο όρχι που μόνο στο silver alert δεν το είχα δηλώσει ακόμα για να τον βρω. Ο Βλάσσης, για να καταλάβετε, είναι ο τύπος που μπορεί να κλάσει και να του φύγει το πόδι απ’ τη θέση του ή να φτερνιστεί και να ξεκολλήσει η μύτη του. Οι κτηνίατροι μας έβλεπαν πιο συχνά από τους δικούς μου γιατρούς. Το 2023, ενώ έπαιρνε κανονικά Spectra και αμπούλα, τον τσίμπησε ένας ψύλλος.  απλώς τον τσίμπησε, μπήκε τόσο βαθιά στο δέρμα που χρειάστηκε νάρκωση για να βγει.

Επιζήσαμε κι από αυτό, φυσικά.

Και μπήκαμε περήφανα στο 2024. Μαζί μας κι η Δευτέρα Παρουσία – ο χαμένος δεύτερος όρχις. Πρωτοεμφανιζόμενος κι εντυπωσιακός, 12 ολόκληρα εκατοστά, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, κάθισε επάνω στον σπλήνα του. Χρειαζόταν άμεση επέμβαση. Μαντέψτε! Κόντρα σε όλα τα προγνωστικά και στην ίδια του τη μοίρα, επέζησε και από αυτό!  Μάλιστα, χωρίς μεταστάσεις! Και τότε μάθαμε και την αλήθεια: η ηλικία του ήταν σίγουρα 10+.

Το 2025 ήταν η πιο ήσυχη χρονιά μας. Ζωή και κότα. Αυγά, σαρδέλες, χάδια και σουσού με ανθρώπους και τετράποδους φίλους. Το βάρος εκτοξεύθηκε (έως εκτροχιάστηκε θα έλεγε κανείς) στα 25 κιλά. Αλλά… δεν θα μπορούσε να φύγει χωρίς plot twist. Ο τίτλος της λεϊσμανίασης διπλασιάστηκε. Οι γνώμες πολλές, η ψυχολογία στα τάρταρα και μια απόφαση πάρθηκε αναίμακτα. Συνεχίσαμε απλά τακτικούς ελέγχους, Zylapour, Leisguard, Wehemo (γιατί ναι, είναι και αναιμικός) κι αγάπη.

Και φτάνουμε στο 2026. Ένα πρωί, το μπροστινό του πόδι ήταν πρησμένο και δεν το πατούσε. Τα αντιφλεγμονώδη όχι απλά δεν βοήθησαν, αλλά έφεραν και δυσφορία στην ούρηση κι έτσι προχώρησα σε αιματολογικές και ούρα. Οι εξετάσεις έδειξαν προβλήματα στα νεφρά και υποθυρεοειδισμό.

Αν έχετε παραμείνει μέχρι εδώ, θα έχετε συγκρατήσει και τα key points:

✔ λεϊσμανίαση

✔ αρθρίτιδα

✔ νεφρική νόσο

✔ θυρεοειδή

✔ κι έναν Βλάσση που τρώει με όρεξη, κοιμάται καλά, απολαμβάνει τα χάδια και την απορία των περαστικών όταν τον μπερδεύουν με τον Μπέντζαμιν Μπάτον. Είναι πιθανόν 12 ή 13 χρονών (ή παραπάνω; θα ειναι για πάντα ένα άλυτο μυστήριο) και ξέρω, ακούγεται «τελειωμένη υπόθεση», θέλω να μου αναρωτηθείτε όμως, με το χέρι στην καρδιά: Κι αν είναι όντως ο Μπέντζαμιν Μπάτον;

Αυτή τη στιγμή κουτσαίνει και ψάχνω καρότσι. Έχει αλλάξει τροφή σε renal & mobility, σχεδόν τριπλάσιο κόστος από την προηγούμενη τροφή και χρειάζεται δια βίου αγωγή για νεφρά και θυρεοειδή. Είχα πολλές φορές την ευκαιρία να γράψω την ιστορία του, καθώς υπήρξαν πολλές στιγμές που χρειάστηκα οικονομική βοήθεια μέσα σε αυτά τα 5 χρόνια. Και κάθε φορά την έβρισκα. Μάλιστα, πολλές φορές τη βρήκα πριν καν τη ζητήσω. Σας εύχομαι να εκτεθείτε και σεις σε τόσο μεγάλα κύματα αυθεντικής γενναιοδωρίας της ψυχής και να φουσκώσει η καρδιά σας από ευγνωμοσύνη. Αυτή είναι η πρώτη φορά που αποφασίζω να κάνω γνωστή την ιστορία του Βλάσση μου, γιατί είναι κι η πρώτη φορά που πραγματικά φοβάμαι αν θα καταφέρω να ανταπεξέλθω οικονομικά και να του προσφέρω την καλύτερη δυνατή ποιότητα ζωής, όσο χρόνο κι αν έχουμε.

Γι’ αυτό και απευθύνομαι σε όσ@ μπορούν και θέλουν να σταθούν δίπλα μας. Κάθε συνεισφορά, μικρή ή μεγαλύτερη, μεταφράζεται άμεσα σε φροντίδα, άνεση και τη ζωή που πάλεψε να έχει ο Βλάσσης. Σας ευχαριστώ ειλικρινά για τον χρόνο, την προσοχή και τη στήριξη.».

Αν μπορείτε να βοηθήσετε επικοινωνήστε με την κηδεμόνα του ζώου μέσω της Άννας Βεζύρης και του προφίλ της στο facebook.